O apagón de Ronaldinho

Calo eu hoxe, para deixar falar ao mestre Julio César Iglesias nun excelente artigo no que analiza o que lle está a acontecer a Ronaldinho. E aproveito a ocasión para recomendarvos a todos Historias del Calcio y otros mundos, para min o mellor blog que existe sobre Fútbol, con diferencia.

Guardiola e a selección catalana

Guardiola opina sobre a existencia de seleccións nacionais dentro do Estado Español, nunha (bastante interesante) entrevista recente:

¿Existe identificación con España por parte de los jugadores catalanes? Si hubiera selección catalana oficial, yo hubiera jugado ahí y no con España. ¿Por qué? ¡Porque yo nací en Cataluña! Pero eso no quita para que siempre me haya dejado todo con la selección; cuando iba, tenía la misma implicación que con el Barça. Igual. Eso sí, eso de justificar la derrota diciendo que los catalanes o vascos no sienten la camiseta es una tontería. Y si el problema es ése, ¡que no lleven a más jugadores catalanes!... y se arregla.

Que eu saiba, o único caso semellante ao que ven acontecendo con algúns xogadores catalanes que non son claros respecto á súa participación na selección española, só ocorrera no caso galego co ex-xogador do Compostela Nacho, que suxerira de xeito ambiguo que podería non ir á selección española se algunha vez fora convocado (nunca o foi). Pódese ler máis sobre isto en Vieiros. Alguén coñece algún outro xogador galego que estivera ou estea nunha situación semellante?

Caparrós e a súa relación coa calidade

Hai xestos que definen aos protagonistas do fútbol, que os deixan núas diante de todo un estadio durante uns instantes. É xusto isto o que lle aconteceu a Caparrós o outro día, cando Estoyanoff lanzou un penalty ao máis puro estilo Panenka, e "o míster" non puido evitar ese xesto de reprobación ante o risco tomado, e de queixa polo susto que o seu xogador lle fixera pasar. Caparrós ten moitas virtudes como entrenador, pero entre elas non está ser un amante da parte máis arriscada do fútbol: a creación de espectáculo. Unha lástima.

Irureta e o Depor: quen fixo grande a quen?

Durante anos formei parte da liña hipercrítica con Irureta cando os resultados lle favorecían, así que pido agora permiso aos lectores para convertirme nun oportunista e arremeter contra el -de novo, coma sempre- cando as cousas lle van mal. Dous meses e medio despois do meu post falando sobre a mala pretemporada de Irureta no Betis, os augurios non fan máis que confirmarse: o equipo sevillano está afundido, e a cabeza do señor Irureta corre perigo. O Betis leva 4 puntos de 24 posibles, perdeu todos os seus partidos fora e a metade dos xogados en casa, e público e xornalistas comezan a sacar conclusións. Ou ocorre unha miragre, que no fútbol sempre é posible, ou o señor ten os días contados na cidade andaluza. Moitos son os que din que Irureta fixo grande ao Depor. Eu, en cambio, defendo que foi o Depor, a xestión arriscada, como agora se demostra, pero moi efectiva durante eses anos do señor Lendoiro, e a excelente plantilla que tivo á súa disposición, da que moitos pensamos que non soubo sacar o 100%, o que colocou ao señor Irureta na lista de entrenadores "grandes". E a sorte que temos é que o tempo coloca a cada un no seu sitio. Irureta non gañou nada antes de chegar ao Depor, nada de nada en 15 anos como entrenador. Estivo en clubes de metade da taboa nos mellores casos (Getxo, Sestao, Logroñés, Oviedo, Santander, Bilbao, Real Sociedad y Celta), conseguindo como máximo logro clasificarse para competicións europeas. Chegou ao Depor cando o equipo estaba xa entre os grandes despois do fenómeno do Superdepor, e nos 5 primeiros anos engordou o curriculum. Marchou, despois de fracasar cando a plantilla xa non era tan potente, e non sen antes ter problemas para conseguir ser chamado para algún proxecto interesante, está a se afundir co seu novo equipo. É o peor inicio do Betis nos últimos 20 anos. Os feitos falan por si mesmos.

O Depor, instalado na mediocridade

Pois vai ser que si, que as rachas de bo xogo eran espellismos, e que a creatividade da que carece o Depor non vai ser sinxela de suplir ata a volta de Valerón, para a que haberá que agardar ainda un trimestre. E iso que por fin, despois de que moitos o pedísemos durante semanas, Caparrós confiou en Verdú como enganche... Dende que non escrebo, os resultados foron estes:

• Depor 2 - Real 0 (Barragán, Riki)
• Betis 1 - Depor 1 (Arizmendi)
• Depor 1 - Atlético 0 (Arizmendi)
• Depor 1 - Santander 0 (Estoyanoff, p.)
• Getafe 2 - Depor 0

Conclusión evidente: os resultados non son desastrosos, pero non facemos xogo atractivo e ver máis de dous goles nun partido do Depor comeza a ser moi complicado. Os plantexamentos son conservadores, e os homes de arriba non están finos. Riki está a facer cousas interesantes (golazo o seu contra a Real), pero fáltalle continuidade no gol, e os demáis non son xente con pegada, salvando a boa racha que leva nas últimas semanas un ilusionante Arizmendi. O caso é que comezamos, lentamente, a despegarnos da parte alta da taboa, e iso que en casa temos un (afortunado) fortín. Está a acontecer algo semellante ao do ano pasado, pero ao revés. Na pasada temporada a sorte e o oficio fora da casa compensaba o desastre fora. Este ano o rendemento baixo fora (ningunha victoria en 4 partidos) é de momento compensado por unha serie de 4 victorias consecutivas en Riazor, non sen fortuna (o Zaragoza mereceu gañar, e algún outro equipo puido empatarnos). A ter como obxectivo a famosa media inglesa, por moito que diga Caparrós, non tira do equipo cara aos postos europeos. Pero a min, que se algo non son é resultadista, o que máis me preocupa non son os puntos actuais, senon a carencia total de estilo de xogo ofensivo que ten este Deportivo de Caparrós. E un proxecto de futuro sen estilo de xogo de ataque, non vai a ningures. Os detalles illados non chegan. Haberá que rezar porque Valerón volte fino, e porque xente como Verdú vaia tendo máis continuidade, ou estamos aviados.