Irureta e a nova etapa no Betis

Fun e son antiiruretista. Non aturei a amarrategui en todos os anos que estivo na Coruña. Non me gusta como xestiona a relación cos xogadores, coa directiva, co estadio, coa prensa; non me gusta o seu estilo de xogo conservador e defensivo. Vin case todos os partidos do Depor mentres el era o entrenador, e a miña opinión mantívose sempre estábel temporada tras temporada. Son consciente de que é o entrenador co mellor palmarés da historia do Depor, o cal ten o seu mérito, pero tamén foi o que tivo con moita diferencia a mellor plantilla, que nos seus primeiros anos era considerada por moitos xornalistas a máis completa e compensada da liga española. Non lle perdono o que fixo con Djalminha. Non esquenzo as ducias de tardes e noites de fútbol soporífero en Riazor. Como persoa non o coñezo nin o xulgo, como entrenador, non é o meu estilo. Durante os anos na Coruña, nunca o estadio coreou o seu nome, e os críticos con el contáronse sempre por miles... tendo en conta os bos resultados do equipo, isto da unha idea clara da pobreza do xogo que puidemos ver na maior parte das temporadas. Agora, despois dun ano en branco comentado na radio e TV, comeza unha nova aventura no Betis. Na pretemporada non lle pode estar indo peor. Dos catro últimos partidos, con rivais mediocres, incluindo dous equipos de segunda división, empatou tres e perdeu hoxe o último por goleada (3-1) fronte ao Sporting de Braga. En Sevilla comezan a aparecer as primeiras críticas ao xogo dos de Irureta, e isto non fixo máis que comezar.