Vivos despois de outubro

Se a un seguidor calquera do Deportivo, fai unhas semanas, con 5 puntos de 18 e un calendario no que esperaban o Sevilla, o Valencia e o Madrid, lle dixeran que o seu equipo ía sacar 3 puntos e sair con bastante dignidade no xogo e a imaxe dada, destes tres envites, non o crería. Dito isto, houbo bastante sorte. Collimos a un Sevilla que ainda non se recuperara dun comezo complicado de liga (lonxe de esaxeracións que falaban dunha lección do equipo de Lotina) e gañamos cun xogadón de Guardado; non soubemos aproveitar o partido caótico dun tocado Valencia; e aguantamos 70 minutos o ritmo dun Madrid que canto peor xoga máis partidos gaña. Sen facer maravillas, pero con algo de orde, entramos vivos -ainda que na zona perigosa- dun mes de outubro moi complicado. As cousas positivas que quedan do mes son o impresionante estado de forma de Manuel Pablo, que está a viver unha segunda xuventude, a consolidación como titular de Filipe Luis, demostrando que sabe defender tan ben como os demáis, a pesar das desagradables palabras do seu entrenador, a seriedade atrás de Adrián López, proba de que o salto de segunda B se se ten calidade é menor, e a confirmación de Verdú como titular indispensable, ante a falta absoluta de persoas que saiban tratar ben ao balón. As notas negativas son a perpetuación de Sergio na titularidade (por fin nos libraremos del o mércores despois da expulsión), a incomprensible decisión amarrategui de colocar ao insulso Juan Rodríguez na banda dereita (Pablo Álvarez, sensación da pretemporada, segue sen ter unha mínima oportunidade), e a falta dun dianteiro de garantías. O mércores comeza de novo a nosa liga, e estamos con necesidade urxente de gañar un par de partidos seguidos para poder deixar os últimos 5 postos. Dificil tarefa.